harmonica-blog

Harp Blaster HB52

Wed, 08 Apr 2020 16:41:46 +0100

HARP BLASTER HB52

SE Electronics en Hohner hebben de handen ineen geslagen voor de perfecte monharmonicamicrofoon. Het resultaat is de HB52. Een panel professionele harmonicaspelers heeft meegedacht over de sound en de ergonomie. De vorm maakt het mogelijk om de microfoon makkelijk te 'cuppen' en de volumeknop is zo geplaatst dat je hem met je handplam kunt bedienen. Deze volume knop kun je ook uitschakelen zodat je niet bang hoeft te zijn dat je de microfoon per ongeluk dichtdraait tijdens het spelen. De capsule heeft een aangepaste frequentierespons die je meteen doet denken aan de oude blues meesters. De output impedantie van de HB52 is vergelijkbaar met die van een elektrische gitaar. Je kunt hem dus met een los verkrijgbare XLR - jack kabel direct aansluiten op een versterker.

youtu.be/HCHqjMkYqvI

Nieuwe Hohner harmonica "The Rocket"

Thu, 03 Apr 2014 21:18:08 +0100

THE ROCKET by Hohner Harmonicas

De Hohner Rocket is een diatonische mondharmonica die zich uiterst comfortabel laat bespelen. Een van de belangrijkste eigenschappen van dit model is namelijk het zo goed als volledige gebrek aan scherpe randen; de randen van de afdekplaat, kam en tien openingen zijn keurig afgerond. Dit laatste zorgt niet alleen voor soepel spel, maar ook voor een grotere luchtdruk richting de tongen, wat het mondharmonica spelen minder vermoeiend maakt. En omdat de afdekplaat en zij-uitgangen van de Rocket ver open staan, bent u verzekerd van een ver dragende en opvallend luide klank! Het meegeleverde, uit neopreen vervaardigde opbergdoosje tot slot, houdt stof tegen, maar laat vocht verdampen.

The Rocket (denk aan een Special20 in Deluxe uitvoering) vertegenwoordigt een nieuwe doorbraak in de wereld van de diatonische harmonica. De ergonomisch ontworpen kam met afgeronde hoeken en randen zorgt voor een maximaal aan comfort. Door de open afdekplaten en het nieuwe design van de luchtkanalen krijgt men een maximale geluidssterkte. The Rocket stelt spelers in staat om met een krachtig, dynamisch geluid te spelen.

Verbeteringen/veranderingen in vergelijking met de Hohner Special20:
1. afgeronde randen
2. 8 schroeven bevestigen de reedplates (speciale 20 heeft er 6)
3. Geopende afdekplaten langs zijkant en achterkant
4. Slankere reedplaat schroeven
5. Grotere gat openingen die geleidelijk verkleinen (taps)
6. de schroeven van afdekplaten zijn vooraan geplaats
7. Betere schroeven
8. Duidelijkere gemarkeerde harmonica key op de zijkant

harmonica in Jamaica

Sun, 03 Feb 2013 14:56:17 +0100

Als we over mondharmonica spreken met een leek dan komen de namen Toots Thielemans, Bob Dylan, Mick Jagger of Bruce Springsteen weleens boven. Met de ingewijden van ons instrument gaat het gesprek sneller over Little Walter, Jason Ricci, Sonny Terry, Howard Levy of die Française van op Youtube, maar er bestaan veel minderbekende spelers die daarom zeker niet minder interessant zijn.

De Jamaicaan Charlie “Organaire” Cameron en zijn blinde landgenoot Roy Richards speelden op tal van platen mee (Treasure Island, Studio One). Het zijn zeker geen (humhum) virtuozen en soms klinkt het wel een beetje dissonant maar de liefhebbers van Reggae-muziek zullen hier zeker van genieten.

Jamaica is een eiland in het Caribisch gebied ten zuiden van Cuba, een voormalige Britse kolonie die in 1962 onafhankelijk werd. Als we spreken over Jamaicaanse muziek dan denk iedereen aan Reggae en Bob Marley. Maar het eiland heeft een zeer rijke muziekcultuur en een grote verscheidenheid aan stijlen : Calypso, Ska, Rocksteady, Dancehall, Dub, Ragga en nog een hele reeks andere zoals Mento. Mento is een volkse stijl die Afrikaanse (ritme) en Europese (melodie) invloeden combineerd. In tegenstelling tot de Amerikaanse blues, waar de harmonica vaak bij trage klagende nummers wordt gebruikt, gaan de Jamaicanen de harmonica gebruiken bij snellere nummers.

Hieronder het nummer “MANGO TIME” (begint vanaf 1.25).

http://http://www.youtube.com/watch?v=HlWvrrT77fo

Men begint Mento te mengen met de Amerikaanse R&B en vanaf eind jaren vijftig ontstaat er een nieuw soort muziek, de Ska. Ska verovert het eiland razend snel en ook de rest van de wereld volgt. Vooral in het Verenigd Koninkrijk wordt ska-muziek een hype. Men gebruikt de harmonica als een percussief ritmisch instrument dat ook de “uptempo riffs” benadrukt en ook af en toe om een solootje te blasen. Het ska-nummer “My Boy Lollipop” wordt in 1964 een blockbuster hit en behaalt nummer 2 in de USA en de UK. In “My Boy Lollipop” zit er natuurlijk een harmonica :).

http://www.youtube.com/watch?v=Pv-P1kUltLI

De legendarische “Toots & The Maytals” ,één van de bekendst en meest gecoverde Jamaicaanse bands, die al vlug hun muziek met Soul gingen vermengen.
Reggae Got Soul (1975) http://www.youtube.com/watch?v=0ivk0x1vThY

De Ska evolueert, door de invloed van Amerikaanse Soul, naar Rocksteady en snel daarna begint men te spreken over Reggae (ergens eind jaren 60). Vanaf dan kruipt er in de Jamaicaanse mondharmonica de blues en men hoort vaker bluesy lijntjes. Hier enkele Jamaicaanse harmonica nummers Ik ga zeker het gebruik van cannabis niet promoten maar naar het schijnt helpt het wel om in de juiste MOOD te komen ;-)

Charlie "Organaire" Cameron

Prince Buster and Skatalites - I go (1964) harmonica : Charles Organaire  http://www.youtube.com/watch?v=w6tGq3BYqbk

Roy Richards - Ghetto Guns (1964) http://www.youtube.com/watch?v=Jh-5YhAbynI

Charlie Organaire with Tommy McCook Band - Little Holiday (1965) http://www.youtube.com/watch?v=QStCI8OycWg

Charlie Organaire - Royal Charlie (mid 60’s) http://www.youtube.com/watch?v=Gd4sHOepCts

Roy Richards - Green Collie (1966) http://www.youtube.com/watch?v=ha9KT8KtwxY

Big Youth - Some Like it Dread (1975) harmonica : Jimmy Becker http://www.youtube.com/watch?v=GXor769QhPA

Sugar Minott - Oh Mr. D.C. (1977) - http://www.youtube.com/watch?v=VjvQGbk20hk

LKJ - Street 66 (1980) harmonica : Julio Flinn http://www.youtube.com/watch?v=u3VUWJ_xl7M

De saxofoon blaast iedereen omver

Tue, 31 Jan 2012 16:03:23 +0100

[u][color=#0000bb][u]De saxofoon blaast alles en iedereen omver[/u][/color][/u]

Het beeld van een saxofonist als belangrijkste solist in een band is misschien wel iets dat meeste mensen alleen met jazz in verband brengen. Maar in de late jaren 1940 en vroege jaren 1950 waren de eerste grote solisten en sterren in Rhythm n' Blues de Honkin' Sax spelers. Overal in Amerika vond je deze [i]Honkers[/i] en [i]Bar-Walkers [/i](zoals ze toen genoemd werden); Saxofoon giganten als Red Prysock uit North Carolina, Maxwell Davis van Kansas City, Lee Allen die hoewel hij werd geboren in Kansas altijd gelinkt wordt met New Orleans, Sam 'The man' Taylor die waarschijnlijk de meest gevraagde New Yorkse sessiemuzikant van dat moment was. Texaan Clifford Scott... de oorspronkelijke mister "Honky Tonk", evenals Joe Houston die bekend werd als "The Wild Man of the Tenor Sax", en nog veel meer.
Een vasstaand feit is dat tijdens de hoogdagen van de R&B [i](Rhythm and Blues niet de hedendaagse variant Rap & Bullshit)[/i] blues georënteerde solisten, meestal saxophonisten, wedijverden met elkaar om te zien wie het langst en het luidst zijn instrument kon laten kreunen, huilen en schreeuwen. De competitie tussen de solisten werd na verloop van tijd atletischer, blazer Big Jay McNeely lag achterwaarts op zijn rug en trapte met zijn benen in de lucht terwijl hij repetetieve riffs blies. De [b]rif[/b] was de basis van deze stijl, repetetief riffen kon zowel de solist als het publiek opzwepen tot ze zowel mentaal als fysiek uitgeput waren.

http://www.youtube.com/watch?v=cVo7J4c2R9w

De vettige honkende saxofoon van Big Jay McNeely

]Maar wat heeft dit nu te maken met mondharmonica?

Tsja, onze instrumentje, ook wel "the poor man's saxophone" of "the Mississippi saxophone" genoemd [i](omdat Mississippi één van de armste staten van de V.S. is, maar ook omdat het kleine instrumentje in de handen van sommige spelers kan huilen zoals een saxofoon)[/i] kon onmogelijk wedijveren met zijn grote broer : de saxofoon. Toch hebben veel blaasinstrumenten een grote invloed gehad op de ontwikkeling van de mondharmonica. Bij grote spelers zoals Toots Thielemans, Little Walter, Rhythm Willie enz. kun je die invloed horen in de melodieën die ze spelen. Little Walter was een tijdgenoot van veel van de sax honkers en veel van zijn riffs komen van saxspelers. De klank die Walter uit zijn versterker toverde doet ons denken aan iets saxofoon-achtig. Toen Walters eerste singles uitkwamen waren er veel muzikanten die dachten dat het een soort van saxofoon was, toen ze hoorden dat het een harmonica was konden ze hun oren! niet geloven. Om even een paar zinnen uit Little Walters biografie "Blues with a feeling" te gebruiken :
[i]"Little Walter is the ultimate [b]bluesharmonica[/b] soloist, playing amplified harp like a [b]saxophone[/b], ..."[/i], [i]"Walter's [b]harp [/b]alternates between fat, [b]sax-like tones [/b]and resonant, ... his [b]amplified harp [/b]serves the same function as a [b]horn[/b]"[/i]

Little Walter met zijn sax-achtige klank en melodie lijnen
[video]http://www.youtube.com/watch?v=vT0Ku-gzHS8[/video]

William Clarke vertelde ook dat saxophonist Willis "Gator Tail" Jackson een grote invloed was op zijn spel. Saxofoon-instrumentaal "Red Top" van Gene Ammons is al enkele malen gecoverd door harpspelers (Jerry Mc Cain, Gary Primich ea.). Ook Rod Piazza en Dennis Gruenling steken de invloed van Jump Blues saxofonisten niet onder stoelen of banken. Live speelt Rod Piazza regelmatig Illinois Jacquet solo uit Lionel Hampton's nummer "Flying Home". Toots noemt Django Reinhardt (virtuoos jazzgitarist) en Charlie Parker als zijn belangrijkste invloeden.

[center]Willis"Gator Tail" Jackson met zijn "Later for the Gator"
[video]http://www.youtube.com/watch?v=6vlCNFQeWjk[/video][/center]

Red Top door Jerry "Boogie" McCain
[video]http://www.youtube.com/watch?v=3MaUXaw5BiY[/video]

Originele "Red Top" van Gene Ammons [i](heb in mijn Cd collectie wel een iets minder krakende versie)
[/i][video]http://www.youtube.com/watch?v=WhAgp7nuV8A[/video]

[color=#0000bb][u]Conclusie[/u][/color]
Het is heel belangrijk om te luisteren en je te laten beinvloeden door andere instrumenten. De mondharmonica is uitermate geschikt om geluiden en dus ook andere instrumenten te imiteren. Sommige laten hun instrument klinken als een viool, trompet, saxofoon, doedelzak, zelfs een blaffende hond of een stoomlocomotief. Want eerlijk gezegd wie wil er nu klinken als een gewone mondharmonica ;)

Steven Troch

Bronnen :
"Blues People" - Leroy Jones
"Honkers and Bar Walkers" - linernotes
"Blues with a feeling" - Little Walter biografie

Mark Hummel komt naar België

Thu, 17 Nov 2011 10:45:28 +0100

Wie is Mark Hummel?

De nu 55-jarige Hummel behoort tot de absolute elite van blues harmonicaspelers, dat zal nog wel blijken. Hij is geboren in Connecticut, maar groeide op in Los Angeles, waar hij al gauw (via Mexicaanse babysitters) in contact kwam met de zwarte muziek. Op zijn zestiende begon hij in bands te spelen, hij was ondertussen ook verhuisd naar (de toen erg roerige) universiteitsstad Berkeley/California. In 1980 startte hij zijn eigen band The Blues Survivors, een groep die tot op heden bestaat en ondertussen goed is voor 15 volwaardige albums. The Blues Survivors (waar de nu bekende gitarist Rusty Zinn een tijd lang deel van uitmaakte) bouwden ook een solide naam op als begeleiders van groten als Brownie McGhee, Lowell Fulson, Jimmy Rogers en tal van anderen. (Rusty is trouwens helemaal into reggae tegenwoordig, in de USA is het water tussen blues en reggae schijnbaar minder diep dan hier.)

Terug naar de les: in '91 had Hummel, die toen al een mooie reputatie had opgebouwd, een schitterend idee. Hij wou en zou de beste nog levende mondharmonicaspelers samenbrengen in een jaarlijkse rondreizende revue, de zgn. Blues Harmonica Blowout Series. Zo gebeurde en het initiatief sloeg erg goed aan, met overal uitverkochte zalen. In januari en februari verzamelen de heren opnieuw, deze keer in een eerbetoon aan Little Walter. Er staan 12 concerten gepland, met een bezetting van o.a. John Mayall, Charlie Musselwhite, Billy Boy Arnold, Sugar Ray Norcia (o.a. Roomful of Blues) enz. Voorgaande jaren wist Hummel ook Kim Wilson, Rod Piazza, James Cotton, Huey Lewis, Snooky Prior, Lazy Lester en nog tientallen anderen op te porren om mee te doen en naar het schijnt is de sfeer altijd zeer amicaal. Elk met zijn smoelschuifjes, iedereen content! The Blues Survivors zijn de vaste backingband op deze avonden. Mark Hummel was zowel in 2008, als in 2009 en 2010 genomineerd voor de Blues Awards en hij kondigt op zijn website een boek aan getiteld Big Road Blues - A Hummel Memoir of Life On The Road.

We verwachten Hummel met de Finse Tomi Leino Band (een trio) en die (gitarist, zanger en harmonicaspeler) Tomi Leino is ook al geen gewone. In november toeren deze heren met James Harman en R.J. Micho zei ooit: "Tomi Leino is one of the best musicians I've ever heard".

Bluesliefhebbers nog dit: Hummel wordt meestal bij de West Coast bluesartiesten gerekend. Maar hij beheerst evengoed de Delta en Chicago blues, alsook de swing en meer jazzy blues. Noem hem gerust een allrounder, dat mag alleszins.

Waar?
[b]2/12/2011 [/b]
[url=http://www.cccw.be/agenda/fiche.php?id=585]C.C. Comines[/url]
Centre culturel MJC asbl
Rue des Arts, 2
7780 Comines-Warneton

[b]3/12/2011[/b]
[url=http://www.n9.be/index.php/nl/page/agenda/200]N9[/url]
N9 Villa
Molenstraat 165
9900 Eeklo

ASTATIC JT-30

Tue, 18 Oct 2011 14:53:43 +0100

ASTATIC JT-30

Net zoals Shure is Astatic een vaste waarde voor bluesharmonica spelers. De JT-30, met zijn Art Deco design, werd ontwikkeld in de vroege jaren dertig van vorige eeuw. Oorspronkelijk werd deze microfoon met een zwarte houten standaard en basis verkocht. Een standaard JT-30 heeft een kristal element (meestal MC-151) maar net zoals bij Shure is de Astatic JT-30 onder verschillende namen op de markt gebracht, soms zijn er wel kleine verschillen in het design of de afwerking. In de loop der jaren is de microfoon ook in verschillende kleuren op de markt gebracht maar de behuizing is altijd hetzelfde gebleven. Ze hebben bijna allemaal de zelfde verchroomde gril, gietijzeren behuizing en element.

Een belangrijke variatie die je niet kan zien is het element dat in de microfoon zit. Er zijn 4 verschillende elementen die over de jaren heen gebruikt zijn.

De MC-151 of MC-101 elementen zijn beide kristal elementen, die bekend staan voor hun scherp briljante klank . Ze hebben wel minder bassen en buik dan een dynamische microfoon en ook de hogere harmonische tonen komen minder goed door (wat zijn voordelen heeft).
De MC-127 of MC-126 elementen zijn keramische elementen. Die zijn vergelijkbaar met de MC-151, maar zijn niet zo luid. Ze klinken wel iets gemener omdat de hoge en lage tonen meer gecomprimeerd zijn. Het grote voordeel van de keramische elementen is dat ze niet zo fragiel zijn (ze zijn niet stuk als je ze laat vallen) en ze zijn stabieler en gaan ook langer mee.

De nieuwere modellen die gebaseerd zijn op de originele JT-30 en die op de makt gebracht zijn door CAD(een zusterbedrijf van Astatic) (HM50vc bullet mic),Hohner (Hohner Bluesblaster 1490) of nog andere merken hebben een xlr-connector (standaard 3-pin audio connector) en een volume controle. De volume controle bevindt zich op de plaats waar normaal de microfoon op een statief wordt geschroefd (zie foto boven). Het element kan serieus verschillen, de eerste Blues Blasters hadden nog een MC-151 element maar later een minderwaardig Kobitone element.

(JT-30 uit de 1980's - Geen klinknagels en serienummer)

Dateren van je Astatic :

Astatic heeft geen informatie over de serienummers of bouwjaar van hun microfoons, maar we kunnen met een beetje speurwerk dat wel bij benadering achterhalen.

LET OP : in de jaren zeventig is Astatic de gietijzeren mal van het MC-151 element verloren en sindsdien wordt het MC-127 omhulsel gebruikt voor zowel de keramische als de kristal elementen.

- Een eerste aanwijzing is, dat het element bij vroege modellen, een datumstempel had.
- Een volgende aanwijzing is; we weten dat Astatic in begin 1946 verhuisde van Youngstown naar Conneaut, Ohio.
- Klinknagels in het etiket geeft ook een idee van de leeftijd, deze werden tot de jaren ’70 gebruikt.
- Astatic stopte met labels eind jaren ‘80 en stempelde “JT-30” aan de zijkant van het behuizing.
- In de jaren ’90 werd er op de xlr-aansluiting een sticker aangebracht met de type aanduiding; Astatic JT30VC, CAD MH50VC of Hohner Blues Blaster.

Meer info over het dateren van je Astatic : [url=JT-30 Page]http://www.jt30.com/jt30page/micdates[/url] of [url=http://www.harpattack.nl/Astatics%20dateren.html]Harpattack Pete[/url]

Steven Troch - 2011

Borrah Minevitch : Father of the slapstick comedy harmonica band

Sun, 16 Oct 2011 15:14:40 +0100

Borrah Minevitch : De vader van de "slapstick comedy harmonica band"

"Half the world plays harmonica, and the other half wishes it could." Deze uitspraak komt van Borrah Minevitch.

Minevitch werd geboren in Kiev, Rusland in 1902 en tijdens de eerste wereldoorlog emigreerde zijn familie naar de Verenigde Staten. Als kind studeerde hij piano en viool, maar voor de mondharmonica ontwikkelde hij een echte liefde. Als hij als krantenjongen door de straten van Boston wandelde dan weerklonken de klanken van Dinieu's "Hora Staccato" uit zijn chromatische harmonica. Op een dag hoorde de New Yorkse orkestleider Vincent Lopez hem spelen en vroeg hem of hij zijn orkest wilde vervoegen. Op 23 november 1924 trad het orkest van Vincent Lopez op in het Metropolitan Opera House van New York met Borrah als solist. Minevitch speelde een opera aria en een jazznummer en probeerde hiermee te bewijsen dat de mondharmonica een serieus te nemen instrument was.

De 21 jarige Borrah kwam op het idee om een dozijn of meer jonge harmonica spelers in te huren en zo een harmonicaband op te richten. De eerste harmonica groep die gebruik maakte van het volledige assortiment van harmonica's (van enorme bass tot kleine alto harmonica), Borrah's vernieuwende idee maakte een geweldige indruk.

In 1927 ontmoete hij Johnny Puleo, een getalenteerd harmonica speler (meer getalenteerd dan Borrah) en komiek, en Minevitch richt "Borrah Minevitch & his Harmonica Rascals" op. Deze "slapstick comedy harmonica band" was een voltreffer in het vaudeville circuit. Al snel toerde er 3 harmonica bands onder de zelfde naam rond, ééntje in het oosten, ééntje in het midwesten en nog één door de Westkust van de V.S.
De dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw waren goude tijden voor "Borrah Minevitch & his Harmonica Rascals". Het geld stroomde binnen maar Minevitch was een geldwolf die zijn bandleden slecht betaalde. Veel van de latere harmonica groten leerde hun stiel bij de "Rascals" : Don Les, Jerry Murad, Hal Leighton, Al Fiore enz.
De veertienjarige Larry Adler, harmonica virtuoos in spé, deed ook auditie bij Minevitch maar werd geweigerd. "Kid, you stink.": sneerde Minevitch naar Adler. :-)

De "Harmonica Rascals" waren een graag gezien attractie in Hollywood en speelde mee in meer dan 20 speelfilmen. Van 1928 tot 194? kon je Borrah's harmonica's kopen, deze werden tot 1939 gemaakt in Klingenthal, Duitsland in de (F.A.) Rauner-Seydel-Bohm-Schunk fabrieken. Met het uitbreken van de tweede wereldoorlog verhuisde de productie naar Zuid California waar hij zijn eigen harmonica fabriek had. Na de tweede wereldoorlog stapte enkele groepsleden op en vormde hun eigen orkesten en in 1947 verhuisde Minevitch naar Frankrijk. In 1955 stierf hij volgens sommige aan een hartaanval, anderen vertellen een ander verhaal : "He married a young French woman in the early 1950s, and Borrah caught his wife in bed with another man. The two men fought, and the other man pushed Borrah down a flight of stairs. He broke his neck, and died."

Steven Troch, 2011

Hieronder enkele van Minevitch harmonica modellen. Let vooral op de prijs :-)

BORRAH MINEVITCH SLIDE CHROMATICS, 1936 MODELS & PRICES
(Source-1936 ad, Harmonica Institute of America,RKO Building, Radio City,251 Fourth Ave., New York City.)

#44 Technique-Tone: 10 holes, key of C only, no windsavers, possibly Richter or solo-tuned. Price $1.75.
#50-1 Technique-Tone Professional: 10-holes, key of C ("stage tuning'), valved, price $3.50.
#50-4 Technique-Tone Professional: 10 holes, key of A ("radio tuning'), valved, $3.50.
#50-2 Piano Key Tenor Chromatic: 10 holes, key of C (stage), valved, $3.50. (tenor-tuned).
#50-5 Piano Key Tenor Chromatic: 10 holes, key of A (radio), valved, tenor-tuned. $3.50.
#50-3 Piano Key "Low Key" Chromatic: 10 holes, C (stage), valved, "an octave below #50-2", $3.50.
#50-8 Piano Key "Low Key" Chromatic: 10 holes, A (radio), valved, "an 8va below #50-5," $3.50.
#50-6 Piano Key "Minor-Special" 2-key diatonic with slider, C & A minor (1 harp), 10 holes, valved, $3.50.
#50-7 Piano Key "Minor-Special," 2-key diatonic w/slider, A & F# minor (1 harp) 10 holes, valved, $3.50.

Sonny Boy Williamson - Meester Leugenaar

Sun, 16 Oct 2011 15:16:39 +0100

Sonny Boy Williamson II - De Meester Leugenaar

Er bestaan honderden anekdotes over de charismatische Sonny Boy II, de meester leugenaar, zijn teksten zijn pareltjes, zijn harmonicaspel magistraal, zijn leven een mysterie en zijn karakter is wispelturig, vol humor en gemeen.

Wij kennen hem allemaal als "Sonny Boy Williamson II" maar hij gebruikte veel namen Rice Miller, Sonny Boy Williams, Willie Williamson, Willie Miller, Little Boy Blue, The Goat, Footsie, The Talaho Blues Singer etc.

De jeugdjaren van "Sonny Boy" Williamson II" (Aleck Miller) zijn gehuld in een dikke mist. Zijn doopnaam was Aleck en hij kreeg de achternaam van zijn stiefvader Jim Miller. Hij werd geboren in de buurt van Glendora, in Tallahatchie County, Mississippi. Zijn geboortejaar is een mysterie, sommige bronnen vermelden 1908 of 1912, Sonny Boy zelf beweerde dat hij een "19de-eeuwer" was (1899). Op zijn vijfde begon hij harmonica te spelen
Hij spendeerde zijn vroege jaren met het doorkruisen van de Delta, spelend met muzikanten zoals Robert Johnson, Robert Jr. Lockwood, Elmore James en Howlin' Wolf. In de jaren dertig trouwde hij met Howlin' Wolfs zuster Mary Burnett en leerde Wolf, tussen hun ruzies door, harmonica spelen.

King Biscuit Time
In 1941 werd de eerste aflevering van het ondertussen legendarische radioprogramma “King Biscuit Time” uitgezonden op het station KFFA in Helena, Arkansas. KFFA was het enige radiostation in de Mississippi Delta dat Afro-Amerikaanse muziek speelde, de show duurde een half uurtje en werd uitgezonden tijdens de middag. De artiesten in die eerste aflevering waren Sonny Boy Williamson II (Rice Miller) en Robert Lockwood, Jr., ze speelden enkele nummers live in de studio en werden de belangrijkste muzikanten van de studiogroep, the King Biscuit Entertainers. Sonny Boy had enkele jaren voordien al meegewerkt aan een radioshow op WEBQ als “Little Boy Blue”. Op aandringen van Max Moore, de eigenaar van “King Biscuit Flour” (een bakmeel merk) en tevens ook sponsor van de radioshow, veranderde Rice Miller zijn naam naar “Sonny Boy Williamson II”. De originele “Sonny Boy Williamson” was een bekende harmonicaspeler die in Chicago furore maakte en wiens stijl een grote invloed had op de jonge Little Walter. Zes jaar lang zou Sonny Boy meewerken aan de show en ook na 1947 zou hij nog regelmatig terugkeren.

Trumpet Records
In 1951 deed Sony Boy een opnamesessie voor het Trumpet-label van Lillian McMurry , denkelijk de eerste sessie in zijn leven. Zijn eerste plaat “Eyesight to the blind” wordt drie jaar na de dood van John Lee Williamson, de originele Sonny Boy, uitgebracht. In 1948 stierf die een gewelddadige dood in Chicago. De opnamen die hij voor Trumpret maakt staan vol met uiterst verfijnde mondharmonica en met de timing van een ware jazzmuzikant en de ervaring van een late veertiger/begin vijftiger bewijst Sonny Boy dat hij een grootmeester is. “Eyesight To The Blind,” “Do It If You Wanna,” de single “Nine Below Zero” met B-kant ”Mighty Long Time” en “Dust My Broom” van Elmore James werden hits.

Chess Records
In 1955 werd Sonny Boys platencontract overgenomen door de gebroeders Chess van het bekende Chess-label . In Augustus van dat jaar trok hij de studio in. Sonny Boy, Muddy Waters, pianist Otis Spann, bassist Willie Dixon, gitarist Jimmy Rogers en drummer Fred Below schrijven die dag bluesgeschiedenis. De eerste single “Don’t start me talkin” is een schot in de roos en blijft drie maanden in de R&B top tien staan. Sonny Boy arriveert in Chicago en verovert onmiddellijk een plaats tussen de andere bluesgroten (Howlin’ Wolf, Muddy Waters en zijn rivaal Little Walter). Sonny Boys relatie met Little Walter blijft gespannen tot aan zijn dood, Little Walter noemt Sonny Boy een lijkenpikker en een oude praatjesmaker (a fake and a fraude). Ondertussen is zijn oude partner Robert Jr. Lockwood de huisgitarist van Chess geworden. Lockwood, een stiefzoon van Robert Johnson, was uitgegroeid tot een eerste klas gitarist met een eigenzinnige jazzy stijl. Samen met de fantastische huismuzikanten van Chess maakt Sonny Boy de ene klassieker na de andere. “Keep It To Yourself,” “Fattenin’ Frogs For Snakes,” “Your Funeral and My Trial,” “Born Blind” (Eyesight to the Blind), “So Sad To be Lonesome,” “Help Me” en “Bring It On Home” halen allemaal de hitparade.

American Folk Blues Festivals
In 1963 verschijnt de single “Help Me” in de V.S. en de U.K., de eerste Chess single die tegelijkertijd op beide continenten wordt uitgebracht. Het nummer was gebaseerd op “Green Onions” een nummer van Booker T & the MG’s . Dat zelfde jaar vertrekt Sonny Boy naar Europa waar hij deel uitmaakt van het “American Folk Blues Festival”. Hij speelt feilloos de rol van oude bluesman en is de ster van de hele tournee. In Engeland treed hij op in een aangepaste garderobe, een stijlvol Brits kostuum met behorende bolhoed en paraplu, en verovert de harten van de gehele Britse bluesscene (Mick Jagger, Keith Richards, John Mayall enz.). Na de tournee blijft Sonny Boy nog in London tot zijn visum verloopt en toert hij door het land met de Yardbirds (Eric Clapton) en The Animals (Eric Burdon). Hij hoopt in Engeland te blijven maar keert zwaar ziek huiswaarts .

Deze versie van "Bye Bye Bird" werd opgenomen in Brussel door den BRT

In 1965 treed hij voor de laatste maal terug op in zijn oude radioshow “King Biscuit Time”. Op 25 mei 1965 wordt hij dood aangetroffen in zijn bed. Hij ligt begraven in Tutwiler, Mississippi naast een verlaten gravelroad.
Sonny Boy Williamson II was een complexe persoonlijkheid met een bijtende humor , zijn invloed is nog steeds hoorbaar, zijn stijl is uniek en legendarisch